Vrijdag 15 juli 2010
Geschreven door Chander Baktawar
(Art Director at the Squeezers)

De campagne om onszelf in Zoetermeer bekend te maken zit er op!
1026 ansichtkaarten zijn de deur uit en The Squeezers staan op de Zoetermeerse landkaart. Een campagne bedenken en uitwerken is veel werk, de puntjes op de i is intensief werk en de executie is leuk werk. Althans dat is het meestal tot je aan de balie bij onze nationale explosieve postboer staat.

Uit gewoonte, want het ging toch om het sturen van een ansichtkaart, kozen we voor het bekende oranje bedrijf met dynamiet in hun bedrijfsnaam.
Het was er niet druk. We trokken nummertje 198, wat volgens het matrixboard betekende dat er nog twee klanten voor ons waren. Na twee minuten wachten mochten we ons met doosje ansichten vervoegen bij het dienstdoende staafje dynamiet. Vol enthousiasme zette ik het doosje op de balie en wenste de man een hele goedemorgen, waarna ik een ongeïnteresseerd, futloos, gedemotiveerd “goedemorgen” terug kreeg. Het was direct duidelijk hoe de vlag erbij hing. Ik heb me altijd verbaasd over “dit soort medewerkers.” Het zijn de futloze baliemedewerkers, gedachteloze caissières, gedemotiveerde verkopers en wie al niet meer zij die door hun optreden een merk kunnen beschadigen.

Maar goed, ik blijf lachen en met enige tegenzin krijgt hij een “Waar kan ik je mee helpen?” over zijn lippen. Ik legde uit dat ik een aantal kaarten wilde versturen en of dat gezien het aantal op een makkelijke manier kon? Nu was het wachten, blikken heen en weer, op het verlossende SURE WE CAN! Maar die kwam…..niet. In plaats daarvan kregen wij “Dat kan niet! Het enige dat ik u kan aanbieden zijn postzegels.” Ik startte te vragen of er echt geen snellere en eenvoudigere oplossing was maar dat was al niet meer nodig, het antwoord was al non-verbaal gegeven.

Kunnen wij dit deze man vergeven? SURE WE CAN! Natuurlijk houden we er rekening mee dat de springstof niet zo lekker in z’n velletje zat omdat hij binnenkort als losse flodder op straat komt te liggen maar het was een goed voorbeeld van slechte customer care en een nog beter voorbeeld van een merk in verval! Het is een oud bedrijf in een nieuwe wereld. Een wereld die overigens al een behoorlijk tijdje geleden (lees sinds de komst van internet) aan verandering onderhevig is. Iets dat ogenschijnlijk genegeerd is door de hoge bazen aldaar anders hadden veel Nederlanders al een @tntmail.com gehad.

Wij wensen alle fulltime staafjes dynamiet veel sterkte in deze moeilijk tijd.

Donderdag 5 augustus 2010
Geschreven door Jerry Hendriks
(Copywriter at the Squeezers)

China is een economie in opkomst dat hoor je links en rechts om je heen. Steeds meer niet-Chinezen zien de kans schoon om op de golf van dit succes mee te surfen. Ze worden importeur van één of ander, meestal hightech, product om dat buiten China in de markt te zetten.

Wat is de belangrijkste reden van deze mensen om dergelijke producten uit China te gaan importeren? Een paar uitzonderingen daargelaten is het niet de grote innovatieve kracht van deze Chinese producten. Het zijn de lage kosten van deze net niet nieuw meer producten dat het gros van deze mensen drijft om importeur te worden. Zij zien de mogelijkheden van een product dat hetzelfde kan als de producten van de merken tegen een fractie van de prijs. Zo op het eerste gezicht een absoluut goede basis voor de handelaarsgeest.

Maar wat vaak wordt vergeten is dat de ‘echte’ merken meer verkopen dan alleen het product. Zij verkopen namelijk ook het merk.

Dat merk bestaat uit niet tastbare elementen die zeer belangrijk zijn voor mensen. Elementen als, identificering, aanzien, image, status, veiligheid, community en nog veel meer. Misschien kunnen we al deze elementen vangen onder de noemer emotie. Een merk geeft je een gevoel, het triggert een emotie. Dus een goed begrip van het eerste beginsel in het handboek van handel is geen garantie voor succes. Merketing (u leest het goed) wordt meestal vergeten door de beginnende handelsgeest of wordt gezien als iets dat vanzelf komt.

China is een economie in opkomst dat zie je niet links en rechts om je heen. Wat je ziet zijn de merken die het begrepen hebben.

Donderdag 19 augustus 2010
Geschreven door Jerry Hendriks
(Copywriter at the Squeezers)

Mensen let op! Er is een nieuw zakelijk modewoord in omloop.

Ik hoor het tegenwoordig bijna overal om me heen en eerlijk gezegd heb ik mij ook aan gebruik schuldig gemaakt. Het gaat om het woord ‘ontzorgen.’ Ga er eens bewust op letten en het lijkt wel of iedereen, natuurlijk vooral dienstverleners, met ‘ontzorgen’ bezig is. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het concept ‘ontzorgen’ prachtig. Een staande ovatie voor de bedenker van het woord! Iemands zorgen op je nemen is denk ik het mooiste menselijke gebaar dat bestaat en als je zoiets waardevols zo eenvoudig kan verwoorden dan ben je voor mij een grote!

En juist daarom baart het veelvuldige gebruik van het woord me zorgen. Ik ben bang dat het terecht gaat komen in het rijtje van ‘inspireren’, ‘spraakmakend’ en ‘uitdaging’. Bang dat een prachtig reclamewoord betekenisloos wordt. In september 2003 begon Achmea met hun ‘Achmea Ontzorgt’ campagne. Zoals gezegd een erg goed concept. Dat het goed was en is blijkt wel nu het zeven jaar later door heel dienstverlenend Nederland wordt gebruikt en het zo’n beetje de belangrijkste USP lijkt die een accountmanager in zijn praatje kan bedenken.

Wat ik hoop is dat ‘ontzorgen’ zijn waarde blijft behouden en dat de rest van Nederland op zoek gaat naar een andere manier om uit te drukken dat ze de klant kunnen helpen.

Eén van Nederlands bekendste en succesvolste zakenvrouwen heeft een stellige uitspraak gedaan.
Volgens haar zou het goed zijn als er meer vrouwen in de financiële sector zouden werken.
Prima! Denk ik dan, meer sensitiviteit.

Zij concludeert dat mannen korte termijndenkers en vrouwen lange termijndenkers zijn en op basis hiervan zouden volgens haar vrouwen nooit de nu gehate woekerpolissen hebben verkocht.
Huh? Denk ik dan, waar is die sensitiviteit gebleven?

Zegt ze nu dat alleen mannen, omdat ze korte termijndenkers zijn, de argeloze consument woekerpolissen in de maag hebben gesplitst en zo vele consumenten in het ongeluk hebben gestort? Ja, volgens mij zegt ze dat, maar ze heeft geen gelijk.

Hoewel de consument steeds mondiger wordt en sinds de komst van interactieve media grote invloed op het merk kan hebben blijft het een mens, en die is eveneens  beïnvloedbaar. Zeker de directe omgeving beïnvloedt sterk de mening en het beoordelingsvermogen van de consument.
Het merendeel van ons zijn kuddedieren, man en vrouw, korte en lange termijndenkers!

Vraag komt voor aanbod, dat gold ook in het geval van de woekerpolis. Vanaf half jaren negentig ging het steeds beter met Nederland. De internet bubbel glansde mooi, er werd geld verdiend en niemand hoefde het slecht te hebben. De consument die het konden dragen kochten grote huizen en mooie auto’s en, hoewel de meesten het zullen ontkennen, afgunst en hebzucht  sloop in de harten van anderen. Ze hadden het goed maar eigenlijk wilden ze ook een groter huis en duurdere auto en zo is alles van start gegaan, de vraag was geboren. En aangezien vraag en aanbod een tweeling is werd enkele minuten na vraag aanbod geboren. Mond tot mond begon zijn werk te doen en bewust en onbewust beïnvloed door hun omgeving begonnen ‘gewone’ consumenten het onbehaaglijke gevoel te krijgen dat ze de welvaartboot zouden missen en stapten zonder reddingsvest aan boord van de ‘The sky is the limit’ of beklommen zonder zekering de Gouden Bergen. Wat er uiteindelijk verder gebeurde weten we allemaal.

Conclusie: Uiteindelijk heeft de consument, man en vrouw, korte en lange termijndenkers, de woekerpolis aan zichzelf verkocht door elkaar gek te maken! En in een gekte waar iedereen gek is verdwijnt het onderscheid man vrouw.

Geen makkelijkere tijd voor reclamemakers en merken (en schrijvers van een column) dan de WK-tijd. Is het bepalen van de doelgroep en het daarop afstemmen van een campagne normaal best een klus, nu is het een peulenschil. In deze tijd van oranje en vuvuzela’s kan het volk in twee categorieën opgesplitst worden, voetballiefhebbers en niet-voetballiefhebbers (non-foot). Volgens mij moet voor de non-foot deze periode een oranje hel op aarde zijn maar tot mijn verbazing blijkt het tegenovergestelde. Veel non-footers bekijken de oranjemania door een roze bril.

Zeker op de momenten dat Oranje voetbalt blijkt voor hen een moment van totale rust. De Bioscoop is uitgestorven, restaurants (zeker alle buitenlandse) verwelkomen je alsof je van Koninklijke bloede bent (toch weer Oranje), boodschappen doen alsof je de laatste mens op aarde bent, afspraak bij de dokter no problemo, geen file en overal om je heen alleen maar gelijkgestemden.

We kunnen allemaal zien dat het merk weet dat er voetballiefhebbers bestaan, we worden doodgegooid  met vlaggetjes, petten, jurkjes, toeters en Gogo’s maar welk merk doet iets met deze tweede categorie, de non-footers? De non-footer is tijdens het WK niet in beeld bij het merk en dat is jammer. Hoe vaak gebeurt het dat een doelgroep qua omvang en desinteresse zo specifiek al voor je bepaald is? Als je je als merk wilt onderscheiden geen mooier moment dan het WK! Geen oranje maar de roze bril van de non-foot!